شهرهای بی کودک؛ مرگ آینده های شهری

شهرهای بی کودک؛ مرگ آینده های شهری
شهرهای بی کودک؛ مرگ آینده های شهری
شهرهای بی کودک؛ مرگ آینده های شهری

شهرهای بی کودک؛ مرگ آینده های شهری

شهرهای بی کودک؛ مرگ آینده های شهری

آینده شهری

یکی از مهم ترین ویژگی های توسعه هر جامعه ای، پیش بینی و مطلوبیت پذیری آینده های متنوع است. به عبارت دیگر هر جامعه ای برای آرمان ها و ایده آل های خود، همیشه چشم به آینده دارد. یعنی “دیالکتیک آینده” مهمترین عنصر تشکیل دهنده ی سرنوشت آتی هر جامعه شهری است. به هر حال به قول لوفور آینده بشر نه در میان ستارگان و نه در روستا بلکه در شهر رقم خواهد خورد. از همین امروز، آینده همچنان دارای ویژگی شهری خواهد بود.
ویژگی دیگر آینده این است که متعلق به کودکان امروز است. به عبارتی کودکان امروز ، مصرف کنندگان نهایی تزها و آنتی تزهای دیالکتیک آینده هستند که قریب به یقین شهری خواهد بود.
از همین امروز می توان آینده شهری هلند، آلمان، بلژیک، فرانسه، انگلیس. کانادا، آمریکا و سایر کشورهای پیشرفته را تخمین زد و از “آینده اشرافی و متول و انسانی ” برای آن ها سخن گفت .
به نظر من، علاوه بر همه ساختارهای شفاف و قانونمند اقتصادی، اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی معطوف به ” شکل گیری فرم مطلوب آینده شهری”، یک امر ملموس و تجربه واقعی روزمره خیابانی هم بر احتمال بالای رخداد آن فرم آینده صحه می گذارد و آن ” تکثیر و تنوع فضا های کودک محور” در شهرهای آن ها است. حضور کودکان در کوچه و خیابان و پارک ها و تولید و طراحی مبلمان سالم و کاملا امن برای کاربران کودک و خردسالان نشان از شهری است که به کودکانش اهمیت می دهد و سلسله مراتب توزیع کاربری ها و خدمات شهری و عملکردها را نه بر اساس مدل کریستالر و آستانه بازار، بلکه بر مبنای اولویت ها و ضرورت های زیست اجتماعی و اخلاقی خردسالان و کودکان چینش می کند. معماری مدارس کودکان، مبلمان پارک های بازی و شهربازی ها و … همه برای راحتی و امنیت کودکان است.
▫️داگلاس نورث ، برنده نوبل اقتصاد، بر این باور است که جامعه توسعه یافته به سطح تکنولوژی و کارخانجاتش نیست، چرا که می شود این ها را کپی کرد یا دزدید و … جامعه ای توسعه یافته است که در کودکستان ها و مدارس ابتدایی اش به کودکان، خلاقیت، رواداری، صبر، گفتگو، جستجو گری و … یاد می دهند.

شهر های بی کودک از منظر جغرافیای شهری

از منظر جغرافیای شهری. ” فضا” پیوستار هر پدیده و الگوی اقتصادی ، اجتماعی و آموزشی است و هر چیزی خود را در فضا آشکار می کند. فضا در برگیرنده کودک هست. از هر سو و همه حواس شکل گرفته او را متاثر می کند بنابراین خلاقیت کودک به فضای مورد نیاز احتیاج پیدا می کند. اینحاست که فضای شهر بر یادگیری و تکمیل تجربه خلاقیت او تاثیر خواهد گذاشت.

داستان شهرهای ما در ایران در این زمینه اسفناک است. شهرهای ما به شدت ضد کودک هستند چنانچه ضد فضا هستند. کنشگران بالغ در شهر فضایی برای پیاده روی، دوچرخه، گفتگو، خلاقیت، کارآفرینی فردی یا خانوادگی و … پیدا نمی کنند چه برسد به کودکان.
از دست رفتن آینده شهری و تعمیق بحران شهری فعلی، با حذف کودکان از فضای شهری ، نتیجه فاجعه باری است که هر لحظه به مثابه هیولایی تاریخی نزدیک می شود. /دکتر عیسی پیری

برای دانلود رایگان فیلم های آموزشی، مستند، انیمیشن، اخبار شهرسازی ایران و مقالات رشته های معماری، عمران، شهرسازی به سایت ایرانیان شهرساز مراجعه کنید.

 

 

برچسب ها

ممکن است به این موارد نیز علاقه مند باشید:

0 دیدگاه در “شهرهای بی کودک؛ مرگ آینده های شهری”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 × 3 =

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

ما را دنبال کنید