معرفی شهر استون هنج در انگستان

معرفی شهر استون هنج در انگستان به صورت کامل - ایرانیان شهرساز
معرفی شهر استون هنج در انگستان به صورت کامل - ایرانیان شهرساز
معرفی شهر استون هنج در انگستان به صورت کامل - ایرانیان شهرساز

معرفی شهر استون هنج در انگلستان

معرفی شهر استون هنج در انگستان

استون‌هنج (به انگلیسی: Stonehenge)،یادمانی پیشاتاریخی است که در کشور انگلستان و در شهرستان ویلتشر در ۳٫۲ کیلومتری غرب آمسبوری و ۱۳ کیلومتری دشت سالزبری قرار دارد.

این یادمان، باقی‌مانده از دوران عصر برنز و دوران نوسنگی است و بر اساس تاریخ‌گذاری رادیوکربن ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پیش از میلاد قدمت آن تخمین زده شده‌است.توجه شود که این ناحیه از ۹۰۰۰ سال محل زندگی انسان بوده و این یعنی استون‌هنج سال‌ها پیش از ساخت، منطقه‌ای مهم محسوب بوده‌است.

سال‌شمار

۴۵۰۰ سال پیش: مردمان دوران باستان، نخستین مقبره‌های سنگی و پشته‌های مخصوص دفن اجساد را در غرب اروپا ساختند.
۳۱۰۰ سال پیش: اولین مرحله از استون‌هنج (استون‌هنج) شامل خندق حلقه‌ای با یک کناره در داخل، ساخته شد. یک حلقه از ۵۶ سوراخ (امروزه آنها را سوراخ‌های اوبری می‌نامند) در درون ساحل (کناره) ایجاد شد. سنگ هیل در شمال شرقی استون‌هنج بر پا شد.
۲۵۰۰ سال پیش: محل دفن در نیوگرنج در ایرلند ساخته شد.
۲۱۰۰ سال پیش: مرحله دوم استون‌هنج ساخته شد. ساختار اولیه توسط یک سلسله سنگ‌های آبی دایره شکل مشخص می‌شود.
۱۸۰۰–۲۰۰۰ سال پیش: سنگ‌های ایستاده و ردیف شده در یک خط در فرانسه و جزیره کرس ظاهر می‌شوند.
۲۰۰۰ سال پیش: کار ساخت مرحله سوم (استون‌هنج) آغاز می‌شود.
۱۹۰۰ سال پیش: سنگ‌های سارسین بزرگ در استون‌هنج برافراشته می‌شوند.
۱۵۰۰ سال پیش: سنگ‌های آبی در استون‌هنج کار گذاشته می‌شوند. آخرین مرحله استون‌هنج به پایان می‌رسد.

بستر استون‌هنج

معرفی شهر استون هنج در انگستان

تقاطع جاده‌های A303 و A344 در ویلتشر انگلستان. استون‌هنج در پس‌زمینه دیده می‌شود.

شناخت اهمیت استون‌هنج بدون شناخت پیرامون آن غیرممکن است.

استون‌هنج در دشت سالزبری در ویلتشر انگلستان جای دارد. محوطهٔ امروزیش مثلثی است به مساحت ۴۶٬۹ هکتار که از دو ضلع به جاده‌های اصلی A303 و A344 و از ضلع دیگر به راه لارکهیل محاط است.

دشت سالزبری از ۷۰۰۰ (پ.م) سکنه داشته و پیش از ساخته‌شدن استون‌هنج هم منطقه‌ای مهم بوده‌است. بین سال‌های ۸۵۰۰ تا ۶۷۰۰ پیش‌ازمیلاد، به روزگار میان‌سنگی، ستون‌هایی چوبی در این دشت افراشته شده‌بودند که احتمالاً کاربرد آیینی داشته‌اند.در شعاع سه مایلی از استون‌هنج، حدود هفده تپهٔ کشیده هست که روزگاری گورهای دسته‌جمعی بوده‌اند. نمای این تپه‌ها با گچ به رنگ سفید اندود شده بوده‌است. در اواخر دوران نوسنگی، هر کدام از آن‌ها هزار سال قدمت داشته و همزمان با آغاز ساخت استون‌هنج از رونق افتاده‌اند.

شغل اهالی سالزبری

مردمانی که در دشت سالزبری می‌زیسته‌اند کشاورز و یکجانشین بوده‌اند. قد آن‌ها از ساکنین امروزی بریتانیا کوتاه‌تر بوده و نیز عمری کوتاه‌تر داشته‌اند. گاو، خوک، و سگ اهلی می‌کردند، غلات می‌کاشتند، سفال و پیکان چخماقی می‌ساختند، و جهان آن‌ها در مرزهای دشت سالزبری پایان می‌یافت.

محوطهٔ استون‌هنج، که شیب ملایمی از شمال به شرق دارد، نه مکانی برجسته است و نه مکانی که ساختن بر روی آن آسان باشد. ازین‌رو معلوم نیست که چرا برای ساخت استون‌هنج انتخاب شده، بااین‌حال باستان‌شناسان بر این باورند که این محوطه پیش از استون‌هنج مکانی مهم و معنی‌دار بوده‌است.

به گفتهٔ مایک پارکر پیرسون، سنگ‌های به کاررفته در استون‌هنج از منطقهٔ ایوبری به محوطهٔ آن انتقال یافته‌اند. احتمالاً سه منطقهٔ دشت سالیسبری، ایوبری، و تپه‌های پرسلی ولز با همدیگر پیوند داشته‌اند و دلیل این پیوند استون‌هنج بوده‌است.

معرفی شهر استون هنج در انگستان به صورت کامل - ایرانیان شهرساز

معرفی شهر استون هنج در انگستان

کاوش‌ها و پژوهش‌ها

معرفی شهر استون هنج در انگستان

استون‌هنج شناخته‌شده‌ترین اثر دورهٔ نوسنگی است. بااین‌حال پس از قرن‌ها مطالعه و نظریه‌پردازی، دانش قطعی در مورد چیستی این سازه و چرایی ساختش در دست نیست، در سال ۱۶۹۵ ادموند گیبسون گلایه می‌کرد که استون‌هنج «چنان یگانه است و چنان در تاریخ مجهول که هر کس در موردش نظریه‌ای می‌دهد.»

در اوایل قرن هفدهم، معمار انگلیسی اینیگو جونز بر آن بود که استون‌هنج سازه‌ای رومی است. و آن را جلوه‌ای ایده‌آل و افلاطونی از معماری می‌دانست.

عتیقه‌شناس انگلیسی جان اوبری در قرن هفدهم و باستان‌شناس هم‌وطنش ویلیام استاکلی در قرن هجدهم هر دو بر این باور بودند که استون‌هنج معبدی مربوط به دروید‌ها است که پیشه‌ورانی والاتبار در میان اقوام سلت بودند و در یادداشت‌های ژولیوس سزار به آن‌ها اشاره شده. بررسی‌های مؤخر عمر استون‌هنج را دو هزار سال قدیمی‌تر از درویدها تعیین می‌کنند و این نظریه را غلط می‌دانند.

در سال ۱۹۶۳، ستاره‌شناس آمریکایی جرالد هاوکینگ چنین نظر داد که استون‌هنج یک رصدخانه و تقویم پیچیده برای پیش‌بینی خسوف و کسوف بوده‌است. تفسیرهای ستاره‌شناسی استون‌هنج با وجود بی‌دقتی‌هایی که دارد هنوز هم محبوب مانده‌اند. بسیاری از محققین حدس می‌زنند افرادی که استون‌هنج و جاهای دیگر را ساخته‌اند دانسته‌های ریاضی را که برای پیش گویی بسیاری از وقایعی که در نظریه جرالد هاوکینگ موجوداست بدست آورده بودند.

در سال ۱۹۷۳ باستان‌شناس انگلیسی کالین رنفرو این فرضیه را ارائه کرد که استون‌هنج مرکز کنفدراسیونی از جوامع خان‌سالار عصر برنزی بوده. گرچه دیگر باستان‌شناسان بر آنند که این محوطه نقطهٔ تقاطع مرزهای پیشاتاریخی بوده و قبایلی که در هزاره‌های سوم و چهارم پیش‌ازمیلاد در پایین‌دست‌های غربی و شرقی آن می‌زیسته‌اند آن را به عنوان مکان گردهمایی فصلی به‌کار می‌گرفتند.

از سال 2000 به بعد

در سال ۲۰۰۸ باستان‌شناسان بریتانیایی تیموتی دارویل و جفری وین‌رایت بر اساس شواهد یافته‌شده از قبر کمانگیر آمسبوری، اسکلتی با آسیب‌دیدگی زانو که در سه مایلی (پنج کیلومتری) استون‌هنج کشف شد، اظهار کردند که استون‌هنج در پیشاتاریخ به عنوان مکانی برای شفاء به‌کار می‌رفته‌است. بااین‌حال تحلیل بازمانده‌های انسانی در اطرافی یادمان تفاوتی بین سلامت ساکنان اطراف استون‌هنج و دیگر نقاط بریتانیا نشان نمی‌دهد

استون‌هنجی که امروزه دیده می‌شود ناقص است، و بسیاری از سنگ‌های کبود و سنگ‌های سارسن آن را، احتمالاً در دوره‌های رومی و قرون وسطایی بریتانیا شکسته یا برده‌اند. محوطهٔ یادمان نیز با بردن سنگ‌ها و کاوش (به اشکال و اهداف مختلف) به‌شدت آسیب دیده‌است. در سال ۱۶۲۰، جرج باکینگهام که جویای گنج بود حفره‌ای عمیق و بزرگ در یکی از گودال‌های سنگ حفر کرد. یک قرن بعد ویلیام استاکلی نقشه‌ای کلی از استون‌هنج و یادمان‌های اطراف آن برداشت،

ولی نخستین نقشهٔ دقیق استون‌هنج را فلندرز پتری بین سال‌های ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۷ ترسیم کرد. در سال ۱۸۷۷ چارلز داروین دو گودال در استون‌هنج کند تا قابلیت‌های حرکتی کرم‌های خاکی را آزمایش کند. اولین کاوش علمی در محوطهٔ استون‌هنج را ویلیام گولند در سال ۱۹۰۱ انجام داد. تقریباً نصف استون‌هنج را (بیشتر در سمت شرقی آن) را ویلیام هاولی بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۶ و ریچارد اتکلینسون بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۸ انجام دادند. البته یافته‌های کامل این کاوش‌ها تا سال ۱۹۹۵ منتشر نشد. در آن سال با بهره‌گیری از تاریخ‌گذاری رادیوکربن تاریخ‌نگاری استون‌هنج به‌شکل گسترده‌ای مورد بازبینی قرار گرفت.

بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ پژوهشی عظیم موسوم به پروژه استون‌هنچ ریورساید موجب بازبینی بیشتر در بستر و روند توسعهٔ استون‌هنج شد. به گفتهٔ کاوش‌های تیموتی دارویل و جفری وین‌رایت در سال ۲۰۰۸ نیز با اینکه در مقیاسی کوچک‌تر صورت گرفت پیامدهای مهمی در مطالعهٔ استون‌هنج داشت.

معرفی شهر استون هنج در انگستان به صورت کامل - ایرانیان شهرساز

معرفی شهر استون هنج در انگستان

استون‌هنج در پیشاتاریخ

معرفی شهر استون هنج در انگستان

استون‌هنج در طول چهارده یا پانزده قرن برپا شده و هفتاد نسل برای ساخت آن کوشیده‌اند. باستان‌شناسان روند مدید و پیچیدهٔ ساخت استون‌هنج را به سه مرحله تقسیم کرده‌اند: استون‌هنج یک (۳۰۰۰ تا ۲۹۳۵ ق. م)، استون‌هنج دو (۲۶۴۰ تا ۲۴۸۰ ق. م)، و استون‌هنج سه (۲۴۷۰ تا ۲۲۸۰ ق. م).

استون‌هنج یک (۳۰۰۰ تا ۲۹۳۵ ق. م)

معرفی شهر استون هنج در انگستان

در نخستین مرحله سازه یک دایره در زمین به قطر ۹۷٫۵۰ متر ایجاد شد که در طول تمام بازسازی‌های بعدی ثابت مانداین دایره باید با یک پرگار بزرگ تعریف شده باشد، احتمالاً طنابی از پوست گاو که به شاخه‌ای چوبی در مرکز دایره متصل شده بود. مسیر پرگار با گچ مشخص می‌شد و با ابزارهای معمول کنده می‌شد و در دو کناره دپو می‌شد. دایره تنها در یک جا قطع شده‌است، در شمال شرقی محوطه با دو خرسنگ کوچک ورودی استون‌هنج تعریف شده.چند متر پشت ورودی،

تک سنگ برجسته و خاکستری رنگی از جنس سارسن افراشته شده‌است که به سنگ هیل معروف است. در قرن هجدهم کشف شد که اگر کسی در مرکز دایره سفید در صبح انقلاب تابستانی بایستد و به سوی سنگ هیل نگاه کند طلوع خورشید را در سمت چپ این حجم خواهد دید. چهار سنگ در گوشه‌های یک مستطیل عمود بر محور طلوع خورشید قرار داده شده بود. به نظر می‌رسد که این همه کاریست که در مرحله نخست استون‌هنج انجام شده بود که به استون‌هنج یک معروف است و در حدود ۳۱۰۰ (پ.م) ساخته شده‌است. این تاریخ یکی از معدود معلوماتی در مورد استون‌هنج است که باستان‌شناسان بر آن اجماع دارند.

بیشتر تصور می‌شد که در فاصلهٔ بین استون‌هنج یک و استون‌هنج دو محوطه رها شده و مورد بی‌توجهی قرار گرفته‌باشد، ولی یافته‌های جدید این نظریه را رد می‌کنند.

استون‌هنج دو (۲۶۴۰ تا ۲۴۸۰ ق. م)

معرفی شهر استون هنج در انگستان

حدود چهارصد سال پس از آغاز ساخت، احتمالاً همزمان با تغییرات اجتماعی و جمعیتی در دشت سالزبری، استون‌هنج مکان گسترشی شد که به استون‌هنج دو موسوم است. یک جفت از خندق‌های گچی موازی، شبیه همان که محیط استون‌هنج را تعریف می‌کردند، از ورودی محوطه تا رود ایوون در سه کیلومتری استون‌هنج کشیده شد تا مسیری به عرض هشت متر را تشکیل بدهد. این دو مسیر به کورسوس معروفند. هدف از ساخت کورسوس‌ها معلوم نیست و از غریب‌ترین رازهای استون‌هنج به‌شمار می‌رود.

در میان دایره یک حلقه دوگانه از سنگ‌های کبود شکل داده شد که هم‌محور با کورسوس یک ورودی نشانه‌گذاری شده داشت.نکته قابل‌توجه در مورد سنگ‌های کبود این است که تنها منبع آنها در انگلستان تپه‌های پرسلی ولز است که دستکم ۵۰۰ کیلومتر با استون‌هنج فاصله دارد. برای اینکار سنگ‌های کبود باید از راه دریا به رود ایوون منتقل می‌شدند و از آنجا تا استون‌هنج کشیده می‌شدند.برخی باستان‌شناسان این امر را دلیل ساخت کورسوس‌ها می‌دانند. به گفتهٔ مایک پارکر پیرسون

سنگ‌های کبود نماد موروثی ساکنان غرب بریتانیا در آن دوره بوده‌اند و «آوردنشان به دشت سالزبری نشانهٔ اتحاد دو قوم نوسنگی ساکن در جنوب این سرزمین به حساب می‌آید.» برخی از باستان‌شناسان نیز بر آن بودند که سنگ‌های کبود به شکل بدون دخالت انسانی و توسط یخچال‌های طبیعی جابجا شده‌اند، اما کشف دو معدن در تپه‌های پرسلی در سال ۲۰۱۵ تا حد زیادی به این نظریه پایان داد. زمان رسیدن سنگ‌های کبودن، ترتیب برپا شدنشان، حرکتشان، و بازبرپایی آنها مورد مباحثهٔ شدید باستان‌شناسان است.

استون‌هنج سه (۲۴۷۰ تا ۲۲۸۰ ق. م)

معرفی شهر استون هنج در انگستان

دشواری انتقال سنگ‌های کبود در این مسیر طولانی موجب شد تا استفاده ازین سنگ‌ها پیش از کامل شدن حلقه‌ها کنار گذاشته شود و آرایشی نو برای استون‌هنج در نظر گرفته شود که به استون‌هنج سوم معروف است. این‌بار خرسنگ‌هایی عظیم، چندین برابر بزرگتر از سنگ‌های کبود، از مارلبورو استخراج می‌شد. این سنگ‌ها، که به سارسن (به انگلیسی: sarsen) موسومند، در همان معدن برش می‌خوردند و سپس منتقل می‌شدند. سارسن‌ها به شکل سه‌سنگ (سازه‌ای که از دو سنگ عمودی فرورفته در زمین (ستون) و یک سنگ افقی قرار گرفته بر روی آن دو (تیر) تشکیل شده) در حلقه‌ای از گودال‌ها نظم می‌گرفتند و برای مقاوم کردنشان روی آنها دایره‌ای جامیگرفت تا یک تاج بسته در ارتفاع شش متری از سطح زمین شکل بگیرد. تیرهای سه‌سنگ‌ها نیز با اتصال کام و زبانه به یکدیگر محکم می‌شدند. تصویری که ما امروزه از استون‌هنج داریم بازماندهٔ همین سه‌سنگ‌های سارسنی است.

نقشه نهایی

نقشه نهایی با یک مجموعهٔ نعلی شکل داخل دایره تکمیل می‌شود که از پنج سه‌سنگ جدا از هم تشکیل شده‌است. مجموعه نعلی شکل به سوی کورسوس و مسیر مقدس طلوع آفتاب در انقلاب تابستانی قرار می‌گرفت. سنگ‌های کبودی که قرن‌ها پیش به استون‌هنج منتقل شده بودند بین دایرهٔ داخلی و مجموعهٔ نعلی شکل قرار گرفتند.

کسی نمی‌داند که آیا کار بر روی این یادمان سنگی یه پایان رسید یا خیر. سنگ سارسن ۲ برای نگه داشتن تیر زیادی کوچک است و ازین‌رو برخی باستان‌شناسان بر این باورند که با تمام شدن سنگ‌های بزرگ، کار بر روی استون‌هنج ناتمام مانده. اگر کار بر روی استون‌هنج تمام شده‌باشد، یادمان شامل سی سنگ سارسن ایستاده بوده که در فواصل یکسان چیده‌شده‌اند، به جز سنگ ۱ و سنگ ۳۰ که فاصله‌ای بیشتر داشته‌اند تا بر ورودی شمال‌شرقی تأکید شود. تیرها سه‌سنگ‌ها با کام‌وزبانه و تیرهای اضافی به یکدیگر متصل می‌شدند تا تشکیل حلقه‌ای پیوسته بدهند. این تکنیک‌ها تکنیک‌های ساخت‌وساز چوبی هستند، و به گفتهٔ رزمری هیل: «استون‌هنج سازه‌ای چوبی است که با سنگ ساخته شده.»

توسعه پس از استون‌هنج سه (۲۲۸۰ تا ۱۵۲۰ ق. م)

معرفی شهر استون هنج در انگستان

در نهایت آخرین تغییرات انجام شده در استون‌هنج قرن‌ها بعد در حدود ۱۵۰۰ (پ.م) با حفر دو حلقه از گودال‌ها (معروف به حلقه‌های Y و Z) انجام شد. در این گودال‌ها هرگز ستونی گذارده نشده و اثری از خاکستر هم در آن‌ها یافت نمی‌شود. هدف از حفر این گودال‌ها نیز معلوم نیست.[۱۷] به نظر می‌رسد پس از این تاریخ دیگر ساخت‌وسازی در استون‌هنج صورت نگرفته‌باشد.

پس از ۱۵۲۰ ق.م.

معرفی شهر استون هنج در انگستان

معلوم نیست که چه‌مدت پس از ساخت حلقه‌های Y و Z از استون‌هنج استفاده می‌شده‌است، ولی حدس زده می‌شود که زمانی کوتاه بوده‌باشد. در این زمان دوران نوسنگی جای خود را به عصر برنز می‌دهد، آیین‌های اجتماعی که دو هزار سال بر زندگی افراد حکم می‌رانده‌اند از هم فرو می‌پاشند. تاریخ استون‌هنج پس از این زمان تا ۳۶۰۰ سال بعد، که بازسازی استون‌هنج آغاز شد، سرشار از بی‌توجهی و ویرانی است. سنگ‌ها می‌افتادند یا برده می‌شدند؛ جاده‌ها، حیوانات، و کشاورزان هر یک به نوبهٔ خود به این یادمان آسیب رسانده‌اند.

استون‌هنجی که امروزه پذیرای گردشگران است تا حد زیادی محصول بازسازی آن در قرن بیستم است. تنها هفت سنگ از ۲۵ سنگ که امروز ایستاده‌اند خود مانده‌اند. سنگ ۶۰ کاملاً با بتن پر شده و تعداد زیادی از دیگر سنگ‌های هم با بتن قرن‌بیستمی ترمیم شده‌اند. از تیرها نیز فقط دو عدد در جای خود مانده‌اند. آخرین بازسازی‌ها در استون‌هنج سال ۱۹۶۴ میلادی انجام شد و از آن زمان سنگ‌های آن دیگر جابجا نشده‌اند.

تاریخ نوین استون‌هنج

استون‌هنج در جهان معاصر

معرفی شهر استون هنج در انگستان

امروزه استون‌هنج یکی از شناخته‌شده‌ترین سازه‌های

پیشاتاریخی جهان و پذیرای سالانه بیش از یک میلیون گردشگر است.

هزاران نفر در بیست‌ویکم ژوئن (سی‌ویکم خردادماه) هر سال

در استون‌هنج گرد هم می‌آیند تا انقلاب تابستانی یا طولانی‌ترین

روز سال را جشن بگیرند. برگزاری این آیین، که پیشینه‌ای بیش

از یک قرن دارد، در سال ۱۹۸۵ پس از درگیری خشونت‌بار برگزارکنندگان

فستیوال آزاد استون‌هنج با پلیس ویلتشر (موسوم به نبرد بینفیلد) ممنوع و از سال ۲۰۰۰ از سر گرفته شد.

در سال ۲۰۱۴ حدود ۳۷٬۰۰۰ نفر در این رویداد حضور یافتند.

همچنین درویدگرایان، پیروان معنویتی منسوب به

پگانیسم مدرن که در سال ۱۷۸۱ بنیان شده‌است،

مدعیند که استون‌هنج پرستشگاه آنهاست؛

بااین‌حال مناسبتی بین درویدهای اصلی و استون‌هنج محقق نشده.

در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ دو حلقه از گودال‌های دیگر، یکی

در دو مایلی (۳٬۲ کیلومتری) شمال‌غربی سایت و دیگری در مجاورت

شمال‌غربی آن کشف شدند.

تاریخ ساخت

آن‌ها و اینکه آیا صرفاً گودال بوده‌اند یا اینکه در آن‌ها سنگ قرار داشته معلوم نیست.

در دسامبر ۲۰۱۵، باستان‌شناسان از کشف دو معدن سنگ

در تپه‌های پرسلی در ۱۴۰ مایلی (۲۲۵ کیلومتری) استون‌هنج

خبر دادند که سنگ کبود استفاده شده در حلقه داخلی استون‌هنج

از آن‌ها استخراج شده‌است. تاریخ‌گذاری رادیوکربن پوسته‌های فندق

و زغال‌های بازمانده از کارگران در این معدن‌ها نشان می‌دهد که سنگ‌ها

حدود ۵۰۰ سال پیش از برپایی استون‌هنج استخراج شده‌اند. باستان‌شناسان

بر این گمانند که سنگ‌های کبود جزء سازه‌ای متقدم بوده‌اند که برچیده شده

و مصالح آن برای ساخت استون‌هنج به کار رفته‌است.

معرفی شهر استون هنج در انگستان به صورت کامل - ایرانیان شهرساز

معرفی شهر استون هنج در انگستان

معرفی شهر استون هنج در انگستان

کارکرد استون‌هنج

در این یادمان که در طول هزار سال ساخته شده نشان‌هایی

از دفن مردگان پیدا شده‌است، ولی به احتمال قوی این کارکرد

اصلی استون‌هنج نبوده‌است. شمار زیادی از محققان باور دارند

که استون‌هنج بر اساس دستورهای نجومی ساخته شده‌است

و اهداف مذهبی داشته‌است. جرالد هاوکینگ، ستاره‌شناس

آمریکایی، استون‌هنج را «کامپیوتر دورهٔ نوسنگی» خوانده‌اند.

بنابرین نظریه، ۵۶ گودال حلقه آبری مرتبط است با ۵۶ روز اختلاف

بین هر پنج سال قمری با پنج سال شمسی، یا ۵۹ گودال حلقه‌های

Y و Z با تعداد روزها در دو ماه قمری مرتبط است، یا ۱۹ سنگ کبود

در اطراف مجموعهٔ نعل اسبی شکل با ۱۹ سال دوره متونی مرتبط

است و قس علی هذا. با این حال به عقیده کوستوف معنای اصلی

استون‌هنج در آیین‌های مذهبی و تجلیل رویدادهای آسمانی نهفته‌

است و نه در گاهشماری. به گفتهٔ او پیچیدگی جزئیات این سازه که

در طی هزاران سال شکل گرفته نمی‌تواند تنها برای سازمان دادن

به مسائل پیش پا افتاده و روزمره باشد.

استون‌هنج

نشانی است از ارادهٔ تمدن ساز جوامع انسانی و نشان‌گر همبستگی آنها برای

انجام اعمال بزرگ. به گفته کوستوف این نمونه کاملی است از آنچه

که مکان عمومی تصویر می‌کند: محیطی برای آیین‌هایی که هر کاربر

را به چیزی بیشتر از خود او و زندگی روزانه‌اش متصل می‌کند و به

او حس تعلق به چیزی می‌بخشد.

استون‌هنج زمانی بخشی از یک شبکه ساختمانی پیچیده به مساحت

۱۲ کیلومتر مربع شامل گورتپه‌های پیش از تاریخ، سکونت‌گاه‌های

ناشناخته، مسیرهای برگزاری مراسم آیینی و حتی گورهای مزین با طلا بوده‌است.

بسیاری از متخصصان بر این باورند که این حلقه بزرگ سنگی در

استون‌هنج برای نظارت و همچنین به عنوان معبدی برای ستایش

به کار می‌رفته‌است. آنها به خاطر وضعیت قرار گرفتن سنگ بزرگ

به نام «سنگ هیل» (سنگ پاشنه) که ۶ متر (۲۰ پا) ارتفاع دارد

و ۳۵ تن وزن آن است، بر این باور هستند که هنگامی که در زمان

تغییر تابستان ۲۲ ژوئن (اول تیر)، طولانی‌ترین روز سال، خورشید

طلوع می‌کند به سنگ هیل می‌تابد و یک سایه بلند بوجود می‌آید

که تدریجاً از مرکز بنا عبور می‌کند. این امر ثابت می‌کند که استون‌هنج

بر اساس دستورهای ستاره‌شناسی ساخته شده‌است و اهداف مذهبی داشته‌است.

 

برچسب ها

ممکن است به این موارد نیز علاقه مند باشید:

0 دیدگاه در “معرفی شهر استون هنج در انگستان”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پنج × دو =

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

ما را دنبال کنید